Vaarwel 2025

Lieve 2025.. Wij waren absoluut geen vrienden, en als ik je tegen zou komen op straat zou ik je straal voorbij lopen denk ik . Want jij 2025... was gewoon niet mijn jaar. Niet dat ik een hekel aan je had, helemaal niet zelfs. Je was gewoon heel moeilijk in zo veel verschillende opzichten. Maar vooral in persoonlijk opzicht. Het ene na het andere viel weg, en vroeg om verwerkt te worden. Is het me gelukt? Nee, helemaal niet... Degene die mij kennen en misschien ook wel volgen hier en daar weten ongeveer wat ik in 2025 allemaal heb meegemaakt.. mijn lieve oma overleden, gestopt bij mijn vorige werkgever met een hele vervelende nasleep voor mij, begonnen bij een nieuwe werkgever waar ook nog niet alles helemaal soepel loopt maar we zijn een opstartend bedrijf dus dat is zo gek nog niet. Maar ik dwaal af. ' Je draagt het zo goed' het klinkt als een compliment en misschien is het ook wel een compliment. Maar de realiteit is dat ik het helemaal niet goed draag. Van binnen schreeuw ik heel hard. Mijn zenuwstelsel is nog steeds van slag, ik ben teruggevallen in depressie en verschillende triggers en 'symptomen' van C-PTSS komen ook weer terug. Ik weet wel waarom, maar dit alles is behoorlijk veel om los te laten.. en we zijn er nog niet hé... De mensen hebben het al over het jaar van het paard.. maar uhm. Het jaar van de slang duurt nog tot 17-2-2026. Maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Dit alles zorgt er voor dat ik degene die ik altijd ben geweest, de 'niet lullen maar poetsen' persoonlijkheid is overleden. Heel dramatisch misschien maar luister.. Ik kan niet meer, ik moet nu mijn energie volgen in plaats van er tegenin te duwen. Waar ik voorheen mezelf heel makkelijk bij elkaar kon rapen, heb ik nu niet meer de energie dat te proberen. Als iets niet lukt, lukt iets niet. Punt. Ik maak nu echt bewust tijd en ruimte om op te laden, en echt rust te pakken. Want uitgeput, dat ben ik. Moe van het volhouden, moe van het vechten en moe van het loslaten van alle lagen die niet meer dienen en moe van het vuur dat mij die hele jaar al aan de schenen ligt. In oktober was ik er écht klaar mee en besloot ik zelf de band met die oude ik te breken, want tussen ergens en nergens blijven hangen is intens vermoeiend. Op Samhain verbrak ik energetisch de band met mijn oude zelf. De zelf die maar door bleef rennen, de zelf die niet durfde toe te geven dat alles te veel werd, de zelf die heel graag alles zelf in de hand wil houden, terwijl alles wat er gebeurd en gebeurd is, volledig buiten mijn controle ligt en me overkomt. Toch ben ik dankbaar voor je 2025, je was niet mijn vriendin, helemaal niet. Je hebt me wel laten inzien dat veel dingen ongezond voor me waren, je hebt mensen hun ware gezicht laten zien. Je hebt me geleerd dat boosheid geen slechte emotie is. Je hebt me ook mooie momenten gegeven, die zijn op twee handen te tellen, maar ze zijn er wel. Dus dankjewel 2025 dat je er was, niet zo zeer voor me. Maar als eye opener. Tot nooit meer.

Liefs, Angelique