Persoonlijke verhalen | Tussen wat was, en wat komt

Op het moment dat ik dit schrijf is het nog 30 mei 2026. Op het moment dat jullie dit lezen is het ergens na 7 juni. Love, Light x Harmony in haar oude vorm bestaat nog, en of Love, Light x Harmony überhaupt blijft bestaan weet ik nog niet. Mijn hoofd is vanaf het moment dat ik besloot te stoppen alweer dingen aan het plannen. Wat kan ik anders doen? Wat kan ik de volgende keer 'beter' doen? En precies daar zit mijn crux.

13 jaar.

13 jaar heb ik heel veel liefde, tijd en aandacht gestoken in LLxH. Ik begon met een kleine groep van vijf mensen met wie ik samen kaartjes mocht leggen. Maar dat werd met ruim 400 aanvragen per dag al gauw 'fabriekswerk' en voelde, na heel veel commentaar van anderen, niet meer als iets wat ik wilde doen. Stoppen met iets waar ik zoveel tijd in stak en dan zo behandeld worden... nee bedankt. Toch wilde ik er iets mee doen en besloot ik voor mezelf te beginnen. Ik opende een Etsy-winkel en maakte allerlei socials aan, met als grote trots toch de Facebookgroep waar ik fantastische mensen heb mogen leren kennen en begeleiden. Ik mocht readingen doen voor mensen over de hele wereld.

Tot het begon te verschuiven.

Van 2018 tot 2025 gebeurde het ene na het andere. Verhuizingen, een relatiebreuk, geestelijke mishandeling, verlies. Het was een periode waarin mijn mentale gezondheid flink onder druk kwam te staan.

Ik verloor mezelf volledig en daarmee ook de liefde voor alles wat ik mocht doen. Toch ging ik door, in de hoop dat die liefde vanzelf terug zou komen. Ik bleef doorgaan omdat het inmiddels zo'n vast deel van mijn leven was geworden dat ik niet goed durfde te stoppen. In die jaren trok ik steeds vaker mensen aan die spiritueel onverzadigbaar zijn. Veel inzicht willen, veel vragen stellen, maar niet bereid zijn het daadwerkelijke werk te doen of die schaduwstukken aan te kijken. En daar begon iets in mij te schuren. Als ik het kan, kan een ander het toch ook?

Ook hier geldt: je kunt een paard naar het water leiden, maar niet laten drinken. Hoe vaak heb ik gesprekken gevoerd over loslaten, verantwoordelijkheid nemen voor je eigen aandeel en het besef dat niet kiezen óók een keuze is? Het begon steeds meer te voelen alsof ik tegen een muur aan het praten was.

Na een gesprek met een lieve vriendin over schaduwstukken en nieuwe dingen besloot ik te stoppen, sowieso met de groep.

Zoals je in mijn Magnum Opus-post kon lezen, maakte ik tien rituelen. Die rituelen zijn inmiddels klaar, maar dat ging niet vanzelf. De energie was er gewoon niet meer. Alles werd zwaarder. Ik kon de motivatie niet meer opbrengen om zelf dingen te maken, terwijl ik altijd alles zelf maakte. Met de dag kreeg ik meer vrede met de beslissing die ik had genomen.

23-06-2026

Nu is het dan écht klaar. Al bijna drie weken. Zoals ik al zei: mijn hersenen en vooral mijn zenuwstelsel zijn zo gewend aan de hustle van altijd maar bezig zijn met LLxH dat ik in een gat ben gevallen. En dat gat bevalt me verrassend goed. Ik heb al drie weken geen kaart aangeraakt, geen reading gedaan en geen advies gegeven. Ik hou me bewust op de achtergrond wanneer er om inzichten gevraagd wordt. Ergens ben ik bang dat de liefde voor wat ik mag doen volledig weg is. Ik heb zoveel decks en vind ze allemaal geweldig, maar het gaat nu gewoon niet vanzelf. Schrijven kost moeite. Dingen posten op socials kost nog meer moeite. Ik irriteer me mateloos aan AI-gegenereerde posts en readingen. Maar dat is misschien een blog voor een andere keer.

Misschien irriteert het me omdat het anderen zo makkelijk lijkt af te gaan, terwijl ik worstel met wat ik wil zeggen. En of ik in een wereld waarin onze zenuwstelsels al overladen worden met content überhaupt nog iets wil zeggen.

De wereld voelt voor mij op dit moment als één groot reclameblok. "Koop je heksenstudie bij mevrouw A en de coachingsessies voor je praktijk bij meneer B." Het irriteert me allemaal mateloos.

Misschien ben ik ook gewoon te veel millennial en mis ik de oude socials. De tijd waarin mensen dingen deelden omdat iets hen raakte, omdat ze iets moois tegenkwamen of omdat ze ergens enthousiast over waren.

Ergens had ik misschien ook iets meer verwacht van de mensen die altijd onderdeel waren van mijn community.

Er is nog niet één iemand geweest die vroeg: "Goh, wat is er met de community gebeurd?" Niet dat ik mezelf zo belangrijk vind dat mensen mij per se moeten missen. Helemaal niet zelfs. Maar het maakte voor mij wel duidelijk dat sommige mensen hun spirituele fix gewoon ergens anders halen zodra de bron wegvalt.

Dat klinkt misschien harder dan ik het bedoel.

Wat het vooral bij mij achterliet, was een gevoel van vanzelfsprekendheid. Alsof ik wegviel zonder dat iemand het merkte. En juist daardoor weet ik dat stoppen de juiste beslissing is geweest.

Misschien is het niet allemaal komkommer en kwel, zoals ik het hier schets.

In de afgelopen drie weken heb ik twee workshops mogen geven waar ik intens van genoten heb. We hebben samen kaarsen gemaakt en mandala's getekend. De ideeën voor seizoen '26/'27 zijn er ook meer dan genoeg.

Ik sport veel. Ik ben veel buiten omdat ik merk dat mijn lichaam dat nodig heeft. Ik mag zeepjes, badzouten en theemengsels maken op bestelling en ook dat vind ik heerlijk om te doen. Voor mezelf ben ik diep in de wereld van tincturen en maceraten gedoken. Met Litha maakte ik mijn eerste body butter. Op andere gebieden stroomt het dus blijkbaar wel. Misschien mag ik me daar wat langer aan vasthouden.

Ik probeer de energie te volgen daar waar ze heen wil. De ene dag lukt dat makkelijker dan de andere.

En ergens hoop ik dat die energie ooit terugkeert naar de kaarten. Maar op dit moment zit daar nog zo'n vieze nasmaak aan dat het oké is om het te laten voor wat het is.

De weekreading gaat voor de mensen die zich hebben ingeschreven gewoon door. Een van mijn beste vriendinnen, Anita, met wie ik dit al dertien jaar doe, heeft hem op zich genomen. En zij doet dit momenteel met meer liefde dan ik kan geven. En dat is helemaal oké.

Want ja...13 jaar is geen hobby die even van de plank verdwijnt. Dat is een era in je leven. Het ritme. De identiteit. De aandacht. Misschien zelfs de manier waarop je naar jezelf kijkt. Als zoiets stilvalt, valt niet alleen het werk weg. Er valt een hele binnenwereld stil. Het rare aan lange periodes afsluiten is dat je lichaam vaak nog doorgaat alsof het nog bestaat. Nieuwe ideeën. Nieuwe systemen. Terwijl een heel ander deel van jezelf nog niet eens heeft gevoeld dat er iets gestopt is. Ik dacht dat het voor mij ook zo zou voelen. Alsof ik nog lang de echo zou horen van een machine die al uit stond. Maar eigenlijk voelt het anders. Het voelt alsof ik de stekker uit een machine heb getrokken die al aan het doorbranden was. Nog niet helemaal kapot, maar het had niet veel langer moeten duren. Nu heeft die machine tijd nodig om af te koelen. En of hij ooit weer gaat draaien weet ik niet.

Mensen praten over afsluiting en eindes alsof je meteen wijs, helder en bevrijd bent zodra je iets loslaat.

Maar na zoveel tijd voelt het eerder als een mistgebied tussen twee oevers. Ik kan daar nog niet mee omgaan. En dat hoeft ook niet. De leegte die ik nu voel is eng. Rauw misschien ook wel. Het is niet alleen stil, ik zit ook nergens meer aan vast. Alsof alle bekende muren verdwenen zijn en mijn gedachten veel meer ruimte krijgen dan prettig voelt. Ik ben zo gewend aan bewegen, bouwen, reageren en maken dat leegte niet neutraal voelt. Het voelt als verlies van richting. Als verlies van identiteit. Alsof ik een stukje van mezelf kwijt ben geraakt. Wat ergens diep vanbinnen ook waar is.

Veel mensen denken dat leegte het tegenovergestelde is van leven. Maar vaak is het juist het moment waarop de oude vulling wegvalt voordat een nieuwe vorm kan ontstaan. Dat tussenstuk krijgt in onze snelle cultuur nauwelijks ruimte. We moeten altijd doorpakken. Altijd groeien. Alles in mijn systeem zegt nu: "Ik weet even niet wie ik ben zonder dit." En dat is kwetsbaar. Misschien mag ik leren dat die leegte geen vijand is die meteen aangepakt moet worden, maar eerder een donkere kamer waar mijn ogen nog aan moeten wennen. In het begin zie je niets. Na een tijdje verschijnen er vanzelf contouren. Misschien ben ik niet bang voor de leegte zelf. Misschien ben ik bang voor wat er omhoog komt nu het eindelijk stil is. Wat ik ga doen weet ik niet. Ik blijf schrijven over de maan. Ik blijf dingen maken. Ik blijf workshops geven. De rest zie ik wel.

En als jij ook ergens in die fase tussen niets en iets zit... Ik zie je. En ik hoor je. Ook hier komen we doorheen.

Liefs, Angelique