Mopperen, mekkeren, zaniken en zeuren -1. Giftige mindsets

Jaa, ik weet het. Eigenlijk zou ik een stuk moeten schrijven over de nieuwe maan in Ram van komend weekend. Maar nee, ik voel het gewoon even niet. De inspiratie is niet daar, op die plek. De inspiratie gaat daar, waar het vaak niet hoort en mijn drukke hoofd vind het fijn om er dan over te marineren. Want, denken dat doe ik gewoon ontzettend goed en ontzettend vaak. Ook vaak, te vaak maar dat is een heel ander verhaal. Toxic positivity is iets waar ik al een tijdje over nadenk en al een tijdje tegenaan loop. Zeker omdat ik actief ben in de “spirituele” wereld en het daar vooral altijd positiviteit, liefde en geluk moet zijn.

Een giftige mindset als je het mij vraagt. Nu ben ik de afgelopen jaren wel wat cynischer geworden en soms doorgeslagen geraakt in negativiteit en chaos. Maar ook dat is weer een heel ander verhaal.

We leven in een wereld waarin positief zijn en ook druk bezig zijn ontzettend geromantiseerd zijn. Zoals ik van de week in een podcast hoorde: “ Druk is geen emotie” en daar kan ik alleen maar amen op zeggen. Het is zo normaal om als antwoord te geven ‘druk’ wanneer iemand vraagt hoe het gaat. En ook ik betrap mezelf daarop. Als mensen vragen: “Angelique” hoe gaat het? “ Heb ik twee standaard antwoorden: “Druk met werk” of “ Ik mag niet klagen” En precies die dingen zetten mij aan het denken. Want druk.. is inderdaad geen emotie maar wel een staat van zijn. Een staat van zijn die ik deels van nature heb maar ook iets wat ik mezelf heb aangeleerd om aan de ‘verwachtingen “ te voldoen. Hier heb ik het met mijn therapeut over gehad. En hij komt altijd hard aan “Van Angelique, komt niks terecht” niet alleen door leraren is dit gezegd, maar ook door familie. En dat heeft me getekend voor het leven, daar ga ik niet over liegen. Daarom doe ik er alles aan om niet de buitenwereld het tegendeel te bewijzen, maar mezelf. En dat is een strijd die ik niet kan winnen, hoe graag ik ook zou willen. Want er is niemand om van te winnen. Toch dat eeuwige bezig blijven is giftig geworden, het kost me meer dan het me oplevert. En toch is er mee stoppen ontzettend moeilijk, want het is een deel van m’n persoonlijkheid geworden. Chaos is een tweede staat van zijn geworden omdat ik de afgelopen jaren ontzettend veel heb meegemaakt. Zodra ik stil ga zitten ga ik denken en als ik ga denken gaat het mis. Dus bezig blijven is de enige oplossing!

En het de wereld in gooien is misschien niet het beste idee, maar het voor mezelf houden heeft me nou ook niet zo heel veel gebracht. Dus waarom ook niet, ik zei vandaag nog tegen een vriendin: “ Je bent wel heel egocentrisch als je denkt dat je de enige bent met problemen” dus bij dezen.

Hoi ik ben Angelique, ik weet sinds kort dat ik ADHD heb, het is daardoor ontzettend druk in mijn hoofd en soms is dat ontzettend kut. 

Of ik me nu bezig hou met spiritualiteit of niet, er is  één ding wat ik sowieso ben: menselijk en met emoties die ontzettend van links naar rechts schieten op het moment en gedachten die hetzelfde doen. Mijn portemonnee die voor de 3e keer deze week in de koelkast ligt en dat voor mij heel frustrerend is. Soms is het gewoon  niet leuk.

Laten we vooral lekker menselijk blijven. Want ook positiviteit is ontzettend gedramatiseerd tegenwoordig. Het moet groter, mooier, beter want alleen dan ervaar je positieve dingen en geluk. En voor sommige mensen is dat echt zo en helemaal prima. Maar voor mij is dat het niet. Ik ga ontzettend goed op zeikregen en mist. Ik ben zo’n gek die buiten gaat staan als het giet want de koude regen op mijn huid geeft me het gevoel dat ik leef, net als met blote voeten in de sneeuw lopen trouwens. Maar ik dwaal af ( Sorry ADHD). Vooral in de spirituele gemeenschap merk ik dat er een soort taboe ligt op negativiteit. Want alleen vanuit een positieve mindset kun je ‘verlichting’ ervaren. Ik ga daar heel eerlijk in bekennen dat de momenten van verheldering en verlichting voor mij juist kwamen uit die bodem van de put. Een zware depressie en een burnout hebben mij zoveel inzicht gegegeven. Inzicht in dat ik A. Niet m’n werk ben en het werken absoluut niet het belangrijkste is en in B. Dat het soms ontzettend makkelijk is om jezelf zielig te vinden en het moeilijker is om daar mee te stoppen en C. Dat alles wat ik voel, ervaar en doormaak 100% oké is, ook al voelt dat niet altijd zo. Soms is het gewoon lekker om te klagen en te zeiken dat het allemaal even kut is en weet je wat dat lucht nog op ook!

Dus, wat heb jij op je hart liggen? Gooi het eruit! Liefs, Angelique