Mental Health | Onrust

Het klinkt een beetje als een boek of een film. In de trein schrijven, met de regen tegen het raam. De zon gaat onder en de woorden vloeien zo uit mijn vingers en op papier. Helaas is de realiteit totaal het tegenovergestelde. M'n haar zit in de war, de kringen onder mijn ogen zijn op zijn zachts gezegd... aanwezig en mijn bril staat scheef op mijn neus. Ja, heb je het beeld? Zoals ik er nu uitzie, is een manifestatie van hoe ik me voel. En ik hoor je al bijna denken, een rotzooi en onverzorgd? Ja misschien wel een beetje. Maar ik moet leren om liever voor mezelf te zijn dus ik noem het liever onrustig. De onrust in mijn geest, maar vooral in mijn hoofd maakt dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet. En die woorden? Tja.. hoeveel mooie en poetische woorden ik ook op papier zou willen zetten. Ik voel de poezie op dit moment niet.. wel de onrust maar daar was ik al achter. Ik zoek naar de woorden om de onrust in mijn zijn te kunnen verklaren, maar ze zijn er gewoon niet. De eeuwige graver in mij heeft daar geen vrede mee, want zij wil weten waar alles vandaan komt. Zij heeft geleerd dat altijd alles een onderliggende reden of verklaring heeft. Zij kan het er gewoon niet laten zijn, en graaft net zo diep tot ze bij de welbekende diepe put uit komt. En stoppen? Dat kan ze ook niet. Fantastisch.. voor de zoveelste keer, heeft mijn onrust gezorgd dat ik mezelf de put in gepraat heb. Ik ben werkelijk mijn eigen, ergste vijand. En op de meeste dagen kan ik prima dansen met haar. Maar vandaag even niet, vandaag is zij degene met wie ik mag vechten. Een gevecht waar van ik weet dat ik het niet winnen kan, maar toch ga ik standvastig de strijd met haar aan. Want waar zouden die gevoelens van onrust vandaan kúnnen komen. Misschien, is nu ook niet het moment om met mijn gevoelens te gaan zitten. Er is een tijd, en een plaats en vaak is dat niet in de spits, in de trein met zoveel prikkels dat ik mezelf amper kan horen denken. Met tegenzin luister ik naar mijn verstand en besluit ik dat dit dus inderdaad niet de tijd noch de plaats is om dit te doen. Misschien is na de yoga een goed idee? Dan ben ik over het algemeen wél gekalmeerd en kan ik beter invoelen op mezelf en stilstaan bij mezelf. Na ruim 3 uur reizen kom ik op de bestemming aan. De danslessen vliegen voorbij, de yoga les is ook heerlijk en inderdaad. Ik kom bij mijn gevoel, maar niet diep genoeg om te kunnen graven. Want ook dit is niet de tijd, noch de plaats. Na de yoga ga ik naar huis en uitgeput op bed liggen. Het diepere graafwerk niet gedaan en ook heb er de behoefte niet aan. Moe, maar toch voldaan na vandaag val ik in slaap. En die onrust? Die heb ik laten zijn. Liefs, Angelique