Tarot Deep Dive | The Fool

Hey besties! Wat zien we nou eigenlijk als we naar the Fool kijken? Welke gedachten, gevoelens en emoties komen er naar boven als hij in een reading tevoorschijn komt? Is de Dwaas die onschuldige wijze die zijn weg zoekt door de wereld en onderweg “toevallig” van alles leert? Of is hij gewoon precies wat zijn naam zegt… een dwaas, de gek die struikelend door het leven gaat en er niet eens wakker van ligt? Misschien is hij de held uit alle sprookjes, mythes en saga’s… misschien ook gewoon die ene gast waarvan je later zegt: “ja… dat was dus al een teken.” We gaan het zien.

Wat de meeste kaartlezers zeggen…

Vraag de meeste kaartlezers naar de Dwaas en ze zullen je vertellen dat hij het meest spontane en vrije karakter is van het hele tarotverhaal. Hij is blij, onbevangen, onschuldig. Hij leeft en handelt vanuit instinct, zonder dat eindeloze analyseren en vooruitdenken dat ons zo heerlijk kan saboteren.

En als we nog iets verder uitzoomen… wordt hij ineens een beetje ongemakkelijk vrij. Hij heeft niet voor niets het getal 0 en valt daarmee buiten de rest van de Grote Arcana. Geen nette plek in de rij. Geen keurig vakje. Hij staat er gewoon. Of eigenlijk: hij staat er niet eens echt in.Je zou hem kunnen zien als degene die de reis maakt… of als degene die doet alsof er überhaupt geen kaart bestaat.

Tarot de Marseille ca 1499

Maar laten we even door de geschiedenis heen prikken…

De eerste tarotdecks uit de 15e eeuw (1400–1450 ongeveer) waren geen mystieke spirit tools, maar luxe kaartspellen voor de adel. Eén van die vroege decks is het Visconti-Sforza Tarot.

En als je dan kijkt naar de Visconti Sforza en Tarot de Marseille (een kleine eeuw later), zie je iets wat je moderne Dwaas-fantasie meteen een reality check geeft. Dit is geen “lekker vrij in het leven staan”-energie. Dit is: verdwaasd, rommelig, sociaal aan de rand, iemand waar men niet echt weet wat men mee moet. De oorspronkelijke Dwaas was niet romantisch. Hij was… ongemakkelijk echt. En ja, dat was dus letterlijk de eerste laag betekenis: krankzinnigheid, ontregeling, maanziek zijn. Niet onbevangen en vrij. Wel eerlijk.

En dan komt de make-over…

Hoe ga je van “deze persoon is duidelijk niet oké” naar “wow spirituele vrijheid”?

Gek genoeg… zonder dat het zo ver uit elkaar ligt als we graag denken.

De naam helpt al. Le Fou — de gek. Iemand onder invloed van de maan, iemand die niet netjes binnen de rationele wereld past. En vanaf daar schuiven we richting twee figuren die ineens veel interessanter worden: de heilige dwaas en de hofnar.

De heilige dwaas en de hofnar

De heilige dwaas is de simpele ziel die precies daardoor iets ziet wat niemand anders wil zien. Hij is niet “dom”, hij is niet gecorrigeerd door de regels waar iedereen zich zo graag achter verstopt.

En dat maakt hem gevaarlijk eerlijk.

De hofnar speelt een ander spel. Hij heeft geen status, dus hij kan zich dingen permitteren waar anderen hun carrière voor zouden verliezen. Hij kan de koning tegenspreken. Hardop. In het openbaar. Met een glimlach erbij zelfs. En niemand kan hem echt pakken zonder zichzelf belachelijk te maken.

Dus ja… hij hoort er niet bij. En precies daardoor komt hij overal mee weg.

Misschien is dat waarom de Dwaas een 0 is. Geen positie. Geen rang. Geen verplichting om ergens in te passen.

De joker energie

Denk aan de joker in een kaartspel. Hij hoort nergens bij en kan daardoor alles zijn.

In het ene spel is hij goud waard. In het andere is hij letterlijk chaos in kartonvorm.

Geen vaste identiteit. Geen vaste rol. En eerlijk? Dat is precies waarom we hem een beetje spannend vinden.

Want wij houden van identiteit. Van “ik ben zo iemand die…”.

Maar de Dwaas? Die kijkt daar een beetje naar alsof het een optionele instelling is.

En daar wordt het interessant…

Want wat is eigenlijk “gezond”?

De mens met een stevig ik-verhaal, een duidelijke identiteit, een keurig narratief? Of degene die dat hele idee niet zo serieus neemt?

De Dwaas leeft daar net buiten.

Hij wordt niet de Keizer als hij controle heeft. Hij wordt niet de Duivel als hij vastzit.

Hij blijft niet hangen in één rol.

Hij beweegt.

En ergens, heel irritant eerlijk, fluistert hij: je bent dat allemaal niet.

Maar laten we het niet romantiseren

Ja, vrijheid klinkt geweldig in theorie. Maar waarom leven we dan niet allemaal zo?

Omdat het leven ook gewoon brutaal praktisch is. Er moet gewerkt worden. Gegeten. Gewoon, volwassen dingen gedaan worden waar geen tarotkaart je uit redt.De Dwaas is dus geen levenshack. Hij is geen “quit everything and see what happens” meme. Hij gaat verder dan dat. En misschien is dat precies waarom we hem niet volledig kunnen én stiekem ook niet willen zijn. Want hij heeft geen vast “ik”. Geen identiteit om vast te houden als het waait.

Hij is beweging zonder eigenaar. En dat is leuk.... in theorie.

De Dwaas in een reading

In een reading kan de Dwaas zich op meerdere manieren laten zien.

Als persoon kan hij wijzen op iemand die vrij, charmant en open is, maar niet per se betrouwbaar in de klassieke zin van het woord. Niet slecht. Wel ongrijpbaar. Iemand die plannen ziet als suggesties in plaats van regels.

Heerlijk als je wil leven in flow. Iets minder handig als je stabiliteit zoekt. Omgekeerd kan de Dwaas ook een waarschuwing zijn: kijk uit, spring niet blind. Of juist: je bent jezelf kwijtgeraakt in overdenken en durft je eigen instinct niet meer te vertrouwen. Dus ja… hij kan beide kanten op lachen terwijl jij nog twijfelt welke kant “goed” is.

En uiteindelijk…

De Dwaas is eigenlijk altijd aanwezig in een reading, ongeacht welke kaarten er op tafel liggen.

Want zeg nou zelf… wat is er eigenlijk dwazer dan een stapel kaarten schudden en serieus vragen aan het universum wat je met je leven moet doen? En heel eerlijk.. er is nog véél meer te vertellen, ook vanuit o.a. de Kabbalah. Maar dat wordt al snel zo diep dat het voelt alsof ik de bijbel in een nieuwe jas heb gegoten — en laten we eerlijk zijn, niemand leest dat nog op een woensdag avond. Wil je een deel 2? Laat het me weten in de comments of via mijn socials Liefs, Angelique