Mental Health| Mijn 2023

Tja.. mijn 2023. Het is normaal voor mij om aan het eind van jaar een reflectie te schrijven over het jaar. En hoe meer ik er voor ga zitten om het te doen, hoe meer weerstand ik voel om dat te doen. De eeuwige graver in mij vraagt zich dan ook hardop af, waarom het altijd zo zwaar zou moeten zijn. Waarom ik nooit eens luchtig met dingen om kan gaan. Simpel.. omdat mijn hersenen zo niet werken. 2023 begon voor mij niet heel bijzonder, of anders dan anders. Alhoewel.. als ik er nu op terug kijk heb ik misschien, een heel klein beetje de signalen van mijn lichaam genegeerd. Eind 2022 liep ik een zweepslag op, in het kader van als je niet kan rennen dan maar lopen. Dat is signaal 1 geweest. Begin dit jaar kreeg ik een longontsteking en was zo eigenwijs om er 'gewoon' mee door te werken. In retrospect.. niet heel verstandig, dat was signaal nummer 2. Omdat ik mij letterlijk begon te verbijten en op mijn tanden begon te bijten kreeg ik een overbelasting in mijn kaak. Ik kreeg mijn kaken niet meer op elkaar en ook hier besloot ik het 3e(!) signaal van mijn lichaam te negeren. Na bijna 4 nachten achter elkaar nauwelijks tot niet geslagen te hebben besloot mijn lichaam dat het nu écht klaar was. Ik kwam thuis te zitten.. mét een burnout en een frisse teleurstelling in mezelf. Want die lat.. die bleef extreem hoog. Nu had ik écht gefaald en als er mij iets ingestampt is.. is het dat falen NOOIT een optie is. Lukt het niet, probeer je het morgen gewoon opnieuw, net zo lang tot het lukt. Het enige probleem: Het lukte niet meer. En ik kon niks anders doen, dan me er bij neerleggen. De eerste 3 dagen heb ik de ogen uit mijn hoofd gehuild. Van frustratie, woede en teleurstelling in mezelf. Na een heel goed gesprek met de werkgever volgde er nog een aantal dagen intens gejank maar meer van opluchting. De druk was EIN-DE-LIJK van de ketel. Ik moest niks meer, niet presteren, niet doen alsof het goed gaat. Het enige wat moest was bijkomen, opladen en zorgen dat ik weer zin kreeg in dingen. En dat werd zo makkelijk gezegd, ga leuke dingen doen. Maar ik wist gewoon niet meer wat ik leuk vond. Ik las altijd graag, was graag creatief bezig en schreef graag. Ik wilde het oprecht allemaal weer een kans geven. Het enige wat ik kon en wilde was slapen. En dat deed ik dus ook. Ongeveer twee weken lang sliep ik meer dan 10 uur op een nacht en kwam ik net zo moe uit bed als dat ik naar bed ging, ook mét 10 uur slaap. Je kunt bijna zeggen dat ik heel de zomer geslapen heb ( op zich niet zo erg.. ben niet zo'n zomer mens) Langzaam maar zeker liet ik alle verwachtingen van mezelf los. Ik had mij namelijk wel bedacht dat ik binnen een maand weer volledig beter zou zijn. Spoiler alert: dat was, en is nog steeds niet zo. Ik liet de dagen op me af komen. Het enige wat ik van mezelf moest was elke dag naar buiten, al was het maar 5 minuten om de vuilniszak weg te gooien, hele dagen binnen zitten dat is sowieso niet aan mij besteed. Ook kreeg ik een stresscoach vanuit de werkgever toegewezen waar ik tot op de dag van vandaag bij loop en ontzettend dankbaar voor ben. De handvatten die ik van deze man krijg helpen mij niet alleen op het werk maar zeker ook privé. Nu is het december ben ik op therapeutische basis weer aan het werk. Nog steeds geen druk, weinig verwachtingen en vooral vanuit mezelf: Geen lat. Ik doe wat ik doe, en ik weet dat ik het goed doe. Voor het eerst is het ook oké als ik geen goede dag heb. Natuurlijk is mijn leven niet altijd drama, het is vooral géén drama. Er zijn namelijk ook een hele boel mooie dingen gebeurd in 2023. Ik kwam op een traject binnen de geestelijke gezondheid zorg waarin ik mezelf en mijn manier van denken beter leer begrijpen. Ik begon met een opleiding astrologie. Ik heb dit jaar heel veel leuke en mooie dansjes mogen doen met de meest fantastische groep meiden van de balletschool. Ik adopteerde een kat met de naam Poes en zij maakt mijn leven echt een stuk gezelliger. Ik heb inmiddels al weer 3 jaar een relatie met de meest geweldige, begripvolle en liefste man op aarde. Ik kwam terug in contact met vriendinnen. Ik heb het schrijven weer opgepakt dit keer mét de intentie er ook echt iets mee te gaan doen al is het maar voor mezelf. De relatie met mijn moeder is een hele andere weg in geslagen, zo blijkt maar weer dat je nooit te oud bent om aan jezelf te werken. Ik heb voor het eerst in heel lang duidelijk wat ik wil met Love, Light x Harmony en dat ga ik samen met een goede vriendin uitvoeren. Ondanks dat dit jaar een beetje rond op een burnout draaide. Heb ik heel veel zin in 2024. Laat haar maar komen met al haar uitdagingen, lessen en leuke momenten! Liefs, Angelique