BoS| Mabon - de magie van het ertussen

Vrijdagmiddag, een uur of 15.00. Ik zit te piekeren en vooral mijn hersenen te breken over wat ik 'nou weer moet schrijven over Mabon'. Want heel eerlijk: alles is toch al gedaan? Ik kan de zoveelste uitleg geven over Mabon, dat het een jaarfeest is rond de herfstequinox en dat het draait om de oogst, dankbaarheid en de balans tussen licht en donker. Maar op de socials word je al platgegooid met allerlei informatie. Niks mis mee, helemaal niet zelfs, maar het strookt niet zo met wat Mabon voor mij is. Een kleinere sabbat, die minder groots en luid gevierd wordt dan bijvoorbeeld Samhain of Ostara.

Voor mij is dat de strekking van Mabon over het algemeen wel een beetje. Minder... Als ik aan minder denk, en dan vooral aan de tijd van het jaar waar we nu in zitten, voel ik me eigenlijk vrij mmmm... soort van kalm. De uitbundige tijd van de zomer is nu écht voorbij. En ik ben al niet zo'n zomermens, want ik heb een hekel aan warm, plakkerig weer. Mensen dimmen weer een beetje in. Zelfs de extravertjes keren wat meer naar binnen. De dagen worden korter en het leven voelt voor mij altijd wat minder snel en minder luid ofzo wanneer de herfst begint. En voor iemand die haar leven altijd op standje 3 leeft, is die vertraging best prettig.

Als ik aan Mabon denk, denk ik ook aan afronding. Van oudsher is het een oogstfeest en oogsten is uiteindelijk ook afronden. Je hebt gezaaid, iets laten groeien en uiteindelijk komt het moment waarop je kijkt wat daarvan terecht is gekomen. Wat kun je oogsten? Wat is klaar? En misschien ook: wat mag je laten liggen? Zo zijn er wel een aantal dingen die ik af zou willen ronden, maar waarvan de afronding simpelweg niet binnen mijn macht ligt. Misschien zit daar voor mij ook wel iets in deze Mabon: niet meer blijven trekken aan dat wat niet aan mij is om in beweging te krijgen.

Dat geldt misschien ook wel een beetje voor mijn craft. Ik twijfel namelijk al een tijdje over wat hekserij voor mij betekent. En dat klinkt heel dramatisch, maar dat is het niet. The craft (zoals in die film uit 1996), zoals we het onderling noemen, is voor mij heel lang een manier geweest om zekerheid te voelen. Het werd een schuilplaats, een pantser en een medicijn in mijn donkerste tijden. Nu mijn lichaam steeds meer uit die overlevingsmodus komt, heeft het die functie niet meer. Maar wat dan wel?

Misschien hoef ik daar op dit moment helemaal geen antwoord op te hebben. Misschien mag ik eerst stilstaan bij de afronding van wat het zo lang voor me geweest is. Dankbaar zijn dat het zijn doel heeft gediend, zonder meteen te hoeven weten wat ervoor in de plaats komt. Misschien past dat juist wel heel goed bij Mabon. Want Mabon voelt voor mij als dé liminale fase tussen zomer en herfst. Dag en nacht zijn rond de herfstequinox even lang. Een drempel tussen het ene en het andere. En volgens mij willen we als mens heel graag van het ene door naar het volgende, zonder stil te staan bij waar we vandaan komen. Zonder even op die drempel te blijven zitten en misschien ook wel uit te rusten. Is dat dan de kunst van liminale magie? De magie 'ertussen', als het ware?

Als ik vanaf die drempel terugkijk naar waar ik een half jaar geleden stond, is er veel veranderd. Ben ík veel veranderd. En verander ik nog steeds. Samen met mijn therapeuten werk ik er heel hard aan om verdedigingsmechanismen die zich bij mij uiten als extreem veeleisend en extreem straffend af te breken. En dat is al een reis op zich. Waar ik eerder dingen langs me heen liet gaan of gewoon liet gebeuren om 'de lieve vrede te bewaren', spreek ik me nu steeds meer uit. Ik ben gaan beseffen dat m'n eigen grenzen verleggen uiteindelijk alleen ten koste gaat van mezelf. Ik heb EMDR gehad om een hele vervelende vorige werksituatie te verwerken. En ik ben steeds meer gaan beseffen dat er niet permanent iets mis is met me en dat ik ook ruimte in de wereld mag innemen.

Het zijn van een vechter en een strijder is iets wat ik altijd al ben geweest en in m'n kern ook altijd zal blijven. Maar ik zal niet liegen: ik vind het best lekker dat die strijdbijl nu even neer mag. Dus ja, ik kom van ver en ik heb zeker nog een hele weg te gaan. Maar ik hoef die weg gelukkig niet alleen af te leggen. Ik heb mijn mensen, de mensen die het dichtste bij mij staan, en ik ben intens dankbaar dat ze er zijn.

Dus deze Mabon ga ik misschien wat bewuster stilstaan bij die drempel. Bij die liminale ruimte tussen wat geweest is en wat nog moet komen. Zonder meteen te hoeven weten wat dat volgende precies is. Gewoon klein en rustig. Precies wat Mabon voor mij betekent.

Liefs,

Angelique